Jan Benigier urodził się 18 lutego 1950 roku w Radomsku. W rodzinnym mieście reprezentował barwy Stali i Czarnych. Następnie przeniósł się do Łodzi, gdzie grał w drużynach Hali (66) i Startu (67-69). W 1970 roku trafił do bydgoskiego Zawiszy, a dwa lata później zameldował się na Cichej. – Mieli mnie przerzucić z Bydgoszczy do Legii, ale udało mi się uprzedzić ten fakt i przed czasem opuściłem Zawiszę wybierając Chorzów – wspominał Jan Benigier okoliczności transferu do Ruchu.
W „Niebieskich” barwach zadebiutował w domowym meczu ligowym z Odrą Opole, 26 lipca 1972 r. Ruch wygrał to spotkanie 1:0, a „Jano” pojawił się na boisku w 49. minucie zmieniając Czesława Maruszkę. Kwadrans później zaliczył asystę przy zwycięskiej bramce Bronisława Buli. Pierwszego gola zanotował w swoim trzecim występie, kiedy pokonał bramkarza Zagłębia Wałbrzych przy Cichej. Swój pierwszy ligowy sezon w zespole Ruchu zakończył z dorobkiem 9 goli, dzięki czemu był najlepszym strzelcem zespołu. Do historii przeszedł jego występ przeciwko Arce Gdynia jesienią 1974 r. „Jano” strzelił w tym spotkaniu 4 bramki, za co „Sport” przyznał mu maksymalną notę „10”. Był to dopiero drugi taki przypadek w historii klasyfikacji „Złotych Butów”.
W 1980 roku wyjechał do Belgii, gdzie występował w RFC Sérésien. Po dwóch latach wrócił do Chorzowa i rozegrał jeszcze jeden sezon w barwach „Niebieskich”. Karierę zakończył w 1986 roku w Polonii Bytom. – Do dzisiaj mam przed oczyma obrazki jak na Cichej gromadziło się po 30 tysięcy ludzi. Kibice szli wtedy na stadion ulicami. Czasami było ich tak dużo, że nie było możliwości przejechania samochodem. Cieszę się, bo wielu kibiców do dzisiaj mnie pamięta i nawet składa życzenia urodzinowe. Ruch zawsze był wyjątkowym klubem, któremu zawdzięczam wszystko – podkreślał Jan Benigier.
Popularny „Jano” to jeden z najlepszych snajperów w historii Ruchu. Dla „Niebieskich” rozegrał 272 mecze, w których zdobył aż 89 bramek! Z chorzowskim klubem świętował wiele sukcesów, m.in. 3 tytuły mistrzowskie (1974, 1975 i 1979) oraz Puchar Polski (1974). Na swoim koncie ma także „srebro” olimpijskie z igrzysk w Montrealu (1976). W reprezentacji wystąpił czterokrotnie.
Po zakończeniu kariery był trenerem, działaczem (m.in. sekretarz Ruchu) i sędzią piłkarskim. Był wiceprzewodniczącym Wydziału Szkolenia Śląskiego Związku Piłki Nożnej. Został odznaczony m.in. Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Źródło: Ruch Chorzów
Napisz komentarz
Komentarze