Z Wielkich Hajduk do mistrzowskiego Ruchu
Gerard Wodarz urodził się 10 sierpnia 1913 roku w Bismarckhütte, późniejszych Wielkich Hajdukach, a dzisiejszym Chorzowie Batorym. Pierwsze piłkarskie kroki stawiał na podwórku przy ulicy św. Jadwigi. W Ruchu zadebiutował już jako piętnastolatek, 7 lipca 1929 roku, w meczu z Warszawianką.
Na lewym skrzydle współtworzył atak z Teodorem Peterkiem i Ernestem Wilimowskim. W latach 1933, 1934, 1935, 1936 i 1938 sięgał z Ruchem po mistrzostwo Polski. W czasach, gdy ligowcy łączyli grę z pracą zawodową, Wodarz był księgowym w hucie Batory.
Olimpijczyk i uczestnik mundialu
Jego talent wykraczał daleko poza ligowe boiska. W reprezentacji Polski wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 roku. W spotkaniu z Wielką Brytanią strzelił trzy gole w ciągu dziewięciu minut. Dwa lata później zagrał w pamiętnym meczu mistrzostw świata z Brazylią, zakończonym porażką Polaków 5:6 po dogrywce.
Wojna przerwała tę część kariery, lecz po jej zakończeniu Wodarz wrócił do Chorzowa i ponownie występował w Ruchu. Później pracował jako trener. Jego losy przypominają, że historia Niebieskich to również dzieje mieszkańców miasta, ich pracy i doświadczeń wojennych.
Pamięć w Chorzowie
Wodarz zmarł 8 listopada 1982 roku w Chorzowie w wieku 69 lat. Spoczywa na cmentarzu przy ulicy Granicznej. Na jego nagrobku umieszczono koła olimpijskie, przypominające o występie piłkarza na berlińskich igrzyskach.
Napisz komentarz
Komentarze